Verwerkingsopdracht 2

Dit is mijn vervolg op het leesfragment het kaartje.

Casper vertelt zijn moeder over de geneeswijze, zijn moeder vindt het beter dan helemaal geen actie ondernemen en gewoon afwachten. Ze komen uit bij precies dezelfde doktor als Anouk zijn vader had toen hij ziek was. De moeder van Casper krijgt nu speciale medicatie en moet een strict dieet volgen.
Helaas hebben de medicijnen ook bijwerkingen waardoor ze ook haaruitval krijgt en allemaal andere nare dingen wat dus niet zo fijn is. Door het dieet kan ze ook heel veel dingen die ze gewoonlijk gewoon at nu niet meer kan eten.

Ze vindt het moeilijk om zich aan het dieet te houden en vindt  alle bijwerkingen die ze krijgt van de medicatie heel erg, ze merkt zelf ook helemaal geen vooruitgang en wil daarom stoppen met de medicatie het dieet en alle andere die ze van de doktor moest doen. Casper heeft nog steeds het volle geloof dat ze beter gaat worden en probeert haar daarom om te praten, maar ze wil niet luisteren. Casper weet niet meer wat die moest doen, maar hij kwam op een idee en kreeg weer hoop. Hij wou het tegen de doktor zeggen want die zou precies kunnen uitleggen waar het allemaal goed voor is en dat ze moet doorzetten. Maar zelfs de doktor lukt het niet. Casper is radeloos en het laatste hoop dat hij had is nu weg.

Voor een maand ging het nog zo door en Casper zag dat zijn moeder nog verder achteruit ging. Toen, na een maand pas kwam Casper op het idee om de vader van Anouk erbij te halen, Casper snapt niet waarom hij niet eerder op dit idee is gekomen. De vader van Anouk weet namelijk precies waar de moeder van Casper nu doorheen gaat.
De vader van Anouk legt alles precies uit en snapt ook precies de situatie waarin zij zich bevindt.
De moeder besluit uiteindelijk om de medicatie toch maar weer te gebruiken na alles wat de vader van Anouk had gezegd. En na vijf harde maanden komt alles uiteindelijk toch nog goed. Behalve dan dat Casper nog steeds geen idee heeft waarom hij geen vader heeft en  zijn moeder hem daar ook niks over wil vertellen.

Klas 2, verwerkingsopdracht 1

Sandrine kijkt op om te kijken wie haar heeft geholpen, ze ziet de huisknecht die al snel overweldigd wordt door al de mensen. Haar vader komt er opeens aan en schiet hem te hulp, Sandrine weet niet wat ze moet doen en besluit naar binnen te rennen. Maar al voordat ze bij de deur is wordt ze weer bij haar nek gepakt, ze krijgt alweer bijna geen lucht meer en begint te spartelen. Het wordt zwart voor haar ogen maar al gauw schiet de huisknecht voor de tweede keer te hulp, de huisknecht is verwond en bloed. Sandrine draait zich om om te zoeken waar haar vader is, ze ziet hem een eindje verderop. Hij wordt beetgepakt door een man, de man houdt een mes bij zijn keel. Sandrine rent naar haar vader toe en slaat iedereen van zich af die haar probeert tegen te houden. De man die het mes vast had lette niet op omdat Sandrine in een keer kwam aanrennen. In de tijd dat hij naar Sandrine kijkt trapt de vader hem en pakt het mes af. De man is nu weerloos zonder mes en rent weg. De vader zegt dat zij naar binnen moet gaan en zich moet gaan schuilhouden, Sandrine rent zo hard als ze kan en kijkt nog een laatste keer achterom voordat ze de deur sluit.
Binnen vertelt ze aan haar moeder en Michelle wat er was gebeurd, nadat ze dat heeft gezegd horen ze gebonk tegen de muur. Ze rennen heel snel door het huis om zich ergens te verschuilen, kort daarna horen ze de deur met een luid gekraak opengaan. En een tijdje zien ze dat ze binnen zijn gekomen, ze weten alledrie dat het alleen maar een kwestie van tijd is voordat ze worden gevonden. Michelle rent uit pure angst naar buiten en rent zo hard ze kan de achterdeur uit de tuin in. De moeder rent er uit pure wanhoop erachteraan om haar te redden. Sandrine hoort buiten geschreeuw en weet wat er is gebeurd. Ze zit nu in haar eentje verstopt in een kast wetend wat er gaat gebeuren als ze word gevonden.

Leesautobiografie

Gone heeft heel veel indruk op mij gemaakt, omdat het begon als een serieus-ig verhaal en later helemaal nergens op sloeg. Ze wouden zoveel mogelijk mensen dood hebben in het verhaal ofzo, want wormen kregen bijvoorbeeld tanden en slangen konden vliegen. Ik lees meestal boeken die een beetje spannend zijn en/of grappig, maar dit boek sloeg gewoon nergens op. Terwijl ik het aan lezen was leek het alsof ze gewoon zo een hoog mogelijke bodycount wouden krijgen om het verhaal spannend te maken, maar dit zorgde juist voor het tegenovergestelde omdat je geen tijd had om om de personen te gaan geven voordat alweer dood gingen. Ik lees ook heel vaak boeken die een reeks hebben zodat je door kan gaan met lezen en ook omdat ik dan het einde wil weten en blijf lezen, maar hierbij was ik halverwege het tweede boek gestopt omdat het te belachelijk werd. En nu ben ik bezig in Barry Pooter na het zien van de film, en daarvan ga ik dan wel de hele reeks lezen omdat dit verhaal tenminste een verhaal genoemd kan worden. En ik lees dat boek omdat de schrijfer erbij heeft nagedacht en niet zomaar wat opschrijft (zoals ik nu doe) bijvoorbeeld de spreuken daarin zei latijnse woorden die weer iets betekenen en waarbij het niet altijd letterlijk maar ook figuurlijk taalgebruik is.  Ik lees het dan meestal gewoon in de avond omdat ik dan toch niks te doen heb. Voor de rest had gone wel een soort van verhaal door een paar hoofdpersonen te hebben waar alles om gaat, maar zo ongeveer om het hoofdstuk ging het opeens over iemand anders waarvan je helemaal geen idee hebt wie het is. Meestal komt die ene opeens heel toevallig bij de hoofdpersonen terecht na een tijd, en die word dan opeens ook iemand die belangrijk is in het verhaal. Maar meestal als je verderkomt gaat die dood en dat kan je dan na de derde keer is dat ook helemaal niet interessant meer. En naast de doden, als dat dus even niet gebeurt dan is er altijd nog oneindig ellende en gaat niks ooit goed. En natuurlijk gaat het soms een beetje goed zoals in andere boeken dat ook gebeurt en dat het daarna weer helemaal fout gaat, maar dat word ook weer voorspelbaar. En ik heb nu geen zin meer in typen, einde.